кігі́каць, -аю, -аеш, -ае; незак.

Абзывацца гукамі, падобнымі на «кі-гі».

|| аднакр. кігі́кнуць, -ну, -неш, -не; -ні.

|| наз. кігі́канне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

кігі́каць

дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. кігі́каю кігі́каем
2-я ас. кігі́каеш кігі́каеце
3-я ас. кігі́кае кігі́каюць
Прошлы час
м. кігі́каў кігі́калі
ж. кігі́кала
н. кігі́кала
Загадны лад
2-я ас. кігі́кай кігі́кайце
Дзеепрыслоўе
цяп. час кігі́каючы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

кігі́каць несов. (о чибисе) крича́ть

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

кігі́каць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; незак.

Абзывацца гукамі, падобнымі да «кі-гі». Адно над узбалоццем кігікаюць кнігаўкі. Чорны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Кігі́каць ’абзывацца гукамі, падобнымі да «кі-гі» (ТСБМ, Сл. паўн.-зах.), ’аб чайцы’ (ТС).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

кігі́кнуць, ‑ну, ‑неш, ‑не; зак.

Аднакр. да кігікаць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

закігі́каць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак.

Разм. Пачаць кігікаць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

кігі́канне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. кігікаць, а таксама гукі гэтага дзеяння. Над куп’ём з пранізлівым кігіканнем пабіліся чарнакрылыя кнігаўкі. Асіпенка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Кі́гаць ’крычаць, пішчаць’ (Нас.). Гл. ківі, кігікаць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Кіў 1. Гукапераймальнае. Курыны гук (ЭШ, рук.). Параўн. укр. ків ’крык свінні’, ківикати ’кігікаць (пра чайку)’ (ЕСУМ, 2, 442). Гл. кігікаць.

Кіў 2 ’ківок’ (ТСБМ, Нар. лекс.), ’рух рукі ці воч’ (Бяльк., Ян.). Гл. ківаць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)