куса́нік, -а, мн. -і, -аў, м. (разм.).

Недаедзены кавалачак хлеба.

Я чужых кусанікаў не ем.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

куса́нік

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. куса́нік куса́нікі
Р. куса́ніка куса́нікаў
Д. куса́ніку куса́нікам
В. куса́нік куса́нікі
Т. куса́нікам куса́нікамі
М. куса́ніку куса́ніках

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Куса́нік ’недаедзены маленькі кавалачак’ (Мат. Гом., Яўс., Нар. сл., Шн., Жд. 3, Янк. Мат., Гарэц.). Да кус (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)