крутава́ты
прыметнік, якасны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
крутава́ты |
крутава́тая |
крутава́тае |
крутава́тыя |
| Р. |
крутава́тага |
крутава́тай
крутава́тае |
крутава́тага |
крутава́тых |
| Д. |
крутава́таму |
крутава́тай |
крутава́таму |
крутава́тым |
| В. |
крутава́ты (неадуш.)
крутава́тага (адуш.) |
крутава́тую |
крутава́тае |
крутава́тыя (неадуш.)
крутава́тых (адуш.) |
| Т. |
крутава́тым |
крутава́тай
крутава́таю |
крутава́тым |
крутава́тымі |
| М. |
крутава́тым |
крутава́тай |
крутава́тым |
крутава́тых |
Крыніцы:
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
крутава́ты, ‑ая, ‑ае.
Даволі круты. Крутаваты пад’ём. □ Цяжка ўзыходзіць да Вялікага Каменя ад рэчкі: крутаватая, старчма ўзнятая сцежка. Баранавых.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
абры́вісты, ‑ая, ‑ае.
1. Круты, стромкі. Абрывісты бераг. □ Схіл.. тут быў крутаваты, з абрывістымі кручамі, парослы крывымі маладымі сасонкамі. Быкаў.
2. Які складаецца з незакончаных частак, абрыўкаў чаго‑н.; пазбаўлены сувязі, паслядоўнасці. Абрывістыя думкі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)