Кня́жына

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. Кня́жына
Р. Кня́жына
Д. Кня́жыну
В. Кня́жына
Т. Кня́жынам
М. Кня́жыне

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Княжы́на ’дружка’ (Мат. Гом.). Гл. князь 2.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Княж ’шафер’ (Мат. Гом.). Параўн. княжына (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)