качэ́ўнік, -а, мн. -і, -аў, м.

Чалавек, які вядзе качавы лад жыцця; вандроўнік.

|| ж. качэ́ўніца, -ы, мн. -ы, -ніц.

|| прым. качэ́ўніцкі, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

качэ́ўнік

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. качэ́ўнік качэ́ўнікі
Р. качэ́ўніка качэ́ўнікаў
Д. качэ́ўніку качэ́ўнікам
В. качэ́ўніка качэ́ўнікаў
Т. качэ́ўнікам качэ́ўнікамі
М. качэ́ўніку качэ́ўніках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

качэ́ўнік м. коче́вник

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

качэ́ўнік м. Nomáde m -n, -n

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

качэ́ўніца, ‑ы, ж.

Жан. да качэўнік (гл. качэўнікі).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

качэ́ўнікі, ‑аў; адз. качэўнік, ‑а, м.

Народ, племя, якія вядуць качавы спосаб жыцця; вандроўнікі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

nomad [ˈnəʊmæd] n.

1. нама́д, качэ́ўнік

2. вандро́ўнік, падаро́жнік

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

koczownik

м. качэўнік

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

вандро́ўнік, -а, мн. -і, -аў, м.

1. Чалавек, які вандруе, падарожнічае.

2. Той, хто часта мяняе месца жыхарства, вядзе неаседлы спосаб жыцця; качэўнік.

|| ж. вандро́ўніца, -ы, мн. -ы, -ніц.

|| прым. вандро́ўніцкі, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

Bed(o)uin [ˈbeduɪn] n. (pl. Bed(o)uin) бедуі́н; качэ́ўнік

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)