касіне́ры, ‑аў; адз. касінер, ‑а, м.

Польскія сяляне-апалчэнцы ў паўстанні 1794 г., узброеныя косамі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Касінеры 5/487; 8/348—349

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

касіне́ры

т. 8, с. 141

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

касіне́р

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. касіне́р касіне́ры
Р. касіне́ра касіне́раў
Д. касіне́ру касіне́рам
В. касіне́ра касіне́раў
Т. касіне́рам касіне́рамі
М. касіне́ру касіне́рах

Крыніцы: sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)