камбіна́тарка
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
камбіна́тарка |
камбіна́таркі |
| Р. |
камбіна́таркі |
камбіна́тарак |
| Д. |
камбіна́тарцы |
камбіна́таркам |
| В. |
камбіна́тарку |
камбіна́тарак |
| Т. |
камбіна́таркай
камбіна́таркаю |
камбіна́таркамі |
| М. |
камбіна́тарцы |
камбіна́тарках |
Крыніцы:
piskunou2012,
tsblm1996.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
камбіна́тар, -а, мн. -ы, -аў, м. (разм.).
Той, хто схільны да камбінацый (у 2 знач.), які ўмее дасягаць чаго-н. рознымі спосабамі.
|| ж. камбіна́тарка, -і, ДМ -рцы, мн. -і, -рак (разм.).
|| прым. камбіна́тарскі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)