зямля́к, земляка́, мн. землякі́, земляко́ў, м.

Ураджэнец адной з кім-н. мясцовасці.

|| ж. зямля́чка, -і, ДМ -чцы, мн. -і, -чак.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

зямля́к

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. зямля́к землякі́
Р. земляка́ земляко́ў
Д. земляку́ земляка́м
В. земляка́ земляко́ў
Т. земляко́м земляка́мі
М. земляку́ земляка́х

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

зямля́к (род. земляка́) м. земля́к; сооте́чественник

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

зямля́к, земляка, м.

Ураджэнец адной з кім‑н. мясцовасці. — Турсевіч — гэта мой настаўнік і мой зямляк, адной воласці. Колас. — Дык вядома, землякі! — ледзь не ўскрыкнуў баец. — З адной рэспублікі, значыць і землякі. Кулакоўскі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

зямля́к м. Lándsmann m -(e)s, -leute

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

земля́к зямля́к, род. земляка́ м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

землячо́к, ‑чка, м.

Ласк. да зямляк.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

countryman [ˈkʌntrɪmən] n. (pl. -men)

1. зямля́к, суайчы́ннік

2. вяско́вы жыха́р, селяні́н

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

зямля́чка, ‑і, ДМ ‑чцы; Р мн. ‑чак; ж.

Жан. да зямляк.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

сооте́чественник суайчы́ннік, -ка м.; (земляк) зямля́к, род. земляка́ м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)