здзіма́ць гл. здзьмуць.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

здзіма́ць

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. здзіма́ю здзіма́ем
2-я ас. здзіма́еш здзіма́еце
3-я ас. здзіма́е здзіма́юць
Прошлы час
м. здзіма́ў здзіма́лі
ж. здзіма́ла
н. здзіма́ла
Загадны лад
2-я ас. здзіма́й здзіма́йце
Дзеепрыслоўе
цяп. час здзіма́ючы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

здзіма́ць несов. сдува́ть

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

здзіма́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да здзьмуць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

здзіма́ць гл. здзьмyць

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

здзьму́ць, -му, -меш, -ме; -мём, -мяце́, -муць; -мі; -му́ты; зак., што.

Ачысціць ад чаго-н. або знесці што-н. струменем паветра, ветру.

Вецер здзьмуў паперу.

|| незак. здзіма́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

здзіма́цца, ‑аецца; незак.

Зал. да здзімаць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

здзіма́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. здзімаць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

здзіма́нне ср. сдува́ние; см. здзіма́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

сдува́ть несов. (ветром) здзіма́ць; (ртом) здзьму́хваць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)