Звычаёвае права 2/600; 4/547; 7/537; 8/523; 10/108, 304

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

ЗВЫЧАЁВАЕ ПРА́ВА,

сукупнасць няпісаных прававых норм, агульнапрынятых у пэўным грамадстве. Узнікла непасрэдна з грамадскіх адносін і санкцыянавана дзярж. уладай. На Беларусі панавала да 15 ст. У 15 — пач. 16 ст. паступова замянялася пісаным правам, у якім побач з новымі нормамі захоўваліся нормы З.п. ў форме закону. Пасля выдання Статута Вялікага княства Літоўскага 1588 З.п. адводзілася толькі дапаможная роля ў рэгуляванні тых праваадносін, якія не былі прадугледжаны законам. З.п. рэгулявала ўсе праваадносіны ў грамадскім жыцці, дзейнасць службовых асоб, дзярж. павіннасці насельніцтва, асн. грамадзянска-прававыя адносіны і інш. Найб. доўга панавала ў шлюбна-сямейных адносінах. Асаблівае месца ў сістэме З.п. займалі нормы копнага права, якія дзейнічалі на Беларусі з глыбокай старажытнасці да 18 ст. (гл. Копны суд). Уплыў З.п. адчуваўся і пазней, асабліва ў зямельным і сямейным праве.

Літ.:

Юхо І. Крыніцы беларуска-літоўскага права. Мн., 1991.

Я.​І.​Юхо.

т. 7, с. 40

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

звычаё́вы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. звычаё́вы звычаё́вая звычаё́вае звычаё́выя
Р. звычаё́вага звычаё́вай
звычаё́вае		 звычаё́вага звычаё́вых
Д. звычаё́ваму звычаё́вай звычаё́ваму звычаё́вым
В. звычаё́вы (неадуш.)
звычаё́вага (адуш.)		 звычаё́вую звычаё́вае звычаё́выя (неадуш.)
звычаё́вых (адуш.)
Т. звычаё́вым звычаё́вай
звычаё́ваю		 звычаё́вым звычаё́вымі
М. звычаё́вым звычаё́вай звычаё́вым звычаё́вых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

звычаёвы, -ая, -ае (спец.).

Устаноўлены звычаем, а не законам.

Звычаёвае права.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

рэлігі́йна-звычаёвы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. рэлігі́йна-звычаёвы рэлігі́йна-звычаёвая рэлігі́йна-звычаёвае рэлігі́йна-звычаёвыя
Р. рэлігі́йна-звычаёвага рэлігі́йна-звычаёвай
рэлігі́йна-звычаёвае		 рэлігі́йна-звычаёвага рэлігі́йна-звычаёвых
Д. рэлігі́йна-звычаёваму рэлігі́йна-звычаёвай рэлігі́йна-звычаёваму рэлігі́йна-звычаёвым
В. рэлігі́йна-звычаёвы (неадуш.)
рэлігі́йна-звычаёвага (адуш.)		 рэлігі́йна-звычаёвую рэлігі́йна-звычаёвае рэлігі́йна-звычаёвыя (неадуш.)
рэлігі́йна-звычаёвых (адуш.)
Т. рэлігі́йна-звычаёвым рэлігі́йна-звычаёвай
рэлігі́йна-звычаёваю		 рэлігі́йна-звычаёвым рэлігі́йна-звычаёвымі
М. рэлігі́йна-звычаёвым рэлігі́йна-звычаёвай рэлігі́йна-звычаёвым рэлігі́йна-звычаёвых

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

звычаёвы, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да звычаю, звязаны са звычаямі. Звычаёвае права.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

customary law

звычаёвае пра́ва

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

unwritten law

звычаёвае пра́ва

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

АДА́Т (араб. звычай),

звычаёвае права ў некаторых мусульманскіх народаў. Склаўся пры родаплемянных адносінах. Прызнае кроўную помсту, выкраданне нявест, мнагажонства, цялеснае пакаранне і інш.

т. 1, с. 96

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

обы́чный

1. звыча́йны;

2. (установленный обычаем) звычаёвы;

обы́чное пра́во юр. звычаёвае пра́ва.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)