збо́ўтаць, -аю, -аеш, -ае; -аны; зак., што або што з чым.

Боўтаючы, перамяшаць.

З. лякарства.

|| незак. збо́ўтваць, -аю, -аеш, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

збо́ўтаць

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. збо́ўтаю збо́ўтаем
2-я ас. збо́ўтаеш збо́ўтаеце
3-я ас. збо́ўтае збо́ўтаюць
Прошлы час
м. збо́ўтаў збо́ўталі
ж. збо́ўтала
н. збо́ўтала
Загадны лад
2-я ас. збо́ўтай збо́ўтайце
Дзеепрыслоўе
прош. час збо́ўтаўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

збо́ўтаць сов. (перемешать) взболта́ть, переболта́ть;

з. малако́ з жаўтка́мі — взболта́ть (переболта́ть) молоко́ с желтка́ми

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

збо́ўтаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., што.

Боўтаючы, перамяшаць (вадкасць, вадкі раствор). Збоўтаць лякарства.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

сболта́ть сов. збо́ўтаць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

збо́ўтваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да збоўтаць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

збо́ўтаны взбо́лтанный, перебо́лтанный; см. збо́ўтаць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

збо́ўтваць несов. (перемешивать) взба́лтывать, переба́лтывать; см. збо́ўтаць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Схэ́лтаць ’з’есці’ (Дыял. Гродз.). Запазычана з польск. дыял. schełtać ’змяшаць, збоўтаць’ з экспрэсіўным пераасэнсаваннем.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Скалбо́ціць ‘размяшаць’ (іўеў., Сл. ПЗБ), скалбуці́ць ‘збоўтаць, перамяшаць’ (шчуч., Сл. ПЗБ). Да калбата́ць (гл.), што звязана з літ. kalbė́ti ‘гаварыць’, ідыш kalbekenen ‘гаварыць мяшанай мовай’, ням. дыял. (усх.-прус.) kalbêken ‘гаварыць многа і голасна’, рус. прыбалт. скалбе́каться ‘пачаць гаварыць па-літоўску’, адносна якіх гл. Анікін, Опыт, 279. Параўн. аднак прасл. *skolbiti se ‘адкрываць рот, ашчэрваць зубы; смяяцца’, якое Варбат (ОЛА, Исследов., 1975, 139) выводзіць ад *skoliti, гл. скалщь.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)