заса́лены

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. заса́лены заса́леная заса́ленае заса́леныя
Р. заса́ленага заса́ленай
заса́ленае		 заса́ленага заса́леных
Д. заса́ленаму заса́ленай заса́ленаму заса́леным
В. заса́лены (неадуш.)
заса́ленага (адуш.)		 заса́леную заса́ленае заса́леныя (неадуш.)
заса́леных (адуш.)
Т. заса́леным заса́ленай
заса́ленаю		 заса́леным заса́ленымі
М. заса́леным заса́ленай заса́леным заса́леных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

заса́лены

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. заса́лены заса́леная заса́ленае заса́леныя
Р. заса́ленага заса́ленай
заса́ленае		 заса́ленага заса́леных
Д. заса́ленаму заса́ленай заса́ленаму заса́леным
В. заса́лены (неадуш.)
заса́ленага (адуш.)		 заса́леную заса́ленае заса́леныя (неадуш.)
заса́леных (адуш.)
Т. заса́леным заса́ленай
заса́ленаю		 заса́леным заса́ленымі
М. заса́леным заса́ленай заса́леным заса́леных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

заса́лены заса́ленный

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

заса́лены

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. заса́лены заса́леная заса́ленае заса́леныя
Р. заса́ленага заса́ленай
заса́ленае		 заса́ленага заса́леных
Д. заса́ленаму заса́ленай заса́ленаму заса́леным
В. заса́лены (неадуш.)
заса́ленага (адуш.)		 заса́леную заса́ленае заса́леныя (неадуш.)
заса́леных (адуш.)
Т. заса́леным заса́ленай
заса́ленаю		 заса́леным заса́ленымі
М. заса́леным заса́ленай заса́леным заса́леных

Кароткая форма: заса́лена.

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

заса́лены, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад заса́ліць.

2. у знач. прым. Запэцканы, зашмальцаваны. [Афанасій] нацягнуў на вушы засаленую шапку і выйшаў. Лукша.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

zatłuszczony

замаслены, засалены

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

заса́ленный прич., прил. зашмальцава́ны, мног. пазашмальцо́ўваны, заса́лены, мног. пазаса́льваны.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Ту́чны ‘тлусты’ (Сл. Брэс.; лун., Шатал., Сцяшк. Сл.), ‘сыты, укормлены’, ‘угноены, добра апрацаваны (грунт)’ (Варл.), ‘вельмі сыты, з тлустасцю’ (Юрч. Сін.); памянш. ту́чненькі ‘тс’ (Ласт.), ту́чнае, тучно́е, туча́нае ‘топкае (сала)’ (Мат. Гом.; бялын., Янк. Мат., ЛА, 4), ту́шны ‘пажыўны’ (паўн.-усх., КЭС), ст.-бел. тучный ‘сыты, тлусты’. Параўн. укр. ту́чный ‘тлусты’, рус. ту́чный ‘тс’, польск. tuczny ‘ўкормлены, тлусты’, ‘пажыўны, сытны’, чэш., славац. tučný ‘тлусты, адкормлены, тоўсты’, в.-луж. tučny, н.-луж. tucny ‘тс’, славен. дыял. tučen ‘тс’, харв. tȕčan ‘адкормлены, цяжкі’, балг. ту́чен ‘тлусты, адкормлены’, ‘буйны, сакавіты (пра траву)’, макед. тучен ‘тлусты’, ‘пладародны’, ст.-слав. тоучьнъ ‘тс’. Прасл. *tučьnъ утворана ад *tukъ (гл. тук 1) + ьnъ > *tukьnъ (сляды яшчэ ў стараж.-рус. тукьный) ‘тлусты, тоўсты, урадлівы’ (Цыганенка, 494; Шустар-Шэўц, 1556; Арол, 4, 123), параўн. літ. taũkinas ‘замазаны тлушчам, засалены’, лат. tàuks ‘тлусты, адкормлены’ і інш. Паводле Борыся (652), утворана ад *tučiti, гл. наст. слова.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)