закі́слы, -ая, -ае.
1. Які закіс.
З. булён.
2. Занадта кіслы (разм.).
З. квас.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
закі́слы
прыметнік, якасны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
закі́слы |
закі́слая |
закі́слае |
закі́слыя |
| Р. |
закі́слага |
закі́слай
закі́слае |
закі́слага |
закі́слых |
| Д. |
закі́сламу |
закі́слай |
закі́сламу |
закі́слым |
| В. |
закі́слы (неадуш.)
закі́слага (адуш.) |
закі́слую |
закі́слае |
закі́слыя (неадуш.)
закі́слых (адуш.) |
| Т. |
закі́слым |
закі́слай
закі́слаю |
закі́слым |
закі́слымі |
| М. |
закі́слым |
закі́слай |
закі́слым |
закі́слых |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
закі́слы
1. заки́сший;
2. разг. сли́шком ки́слый
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
закі́слы, ‑ая, ‑ае.
1. Які закіс, зрабіўся кіслым. Закіслы булён.
2. Разм. Занадта кіслы. Боршч атрымаўся закіслы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
за́кісел
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
за́кісел |
за́кіслы |
| Р. |
за́кіслу |
за́кіслаў |
| Д. |
за́кіслу |
за́кіслам |
| В. |
за́кісел |
за́кіслы |
| Т. |
за́кіслам |
за́кісламі |
| М. |
за́кісле |
за́кіслах |
Крыніцы:
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
заки́сший
1. прич. які́ (што) укі́с, які́ (што) закі́с; які́ (што) скіс; см. заки́снуть;
2. прил. укі́слы, закі́слы, кі́слы; скі́слы.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Про́мзлы ’чуць закіслы; ні салодкі, ні кіслы (пра малако)’ (полац., Нар. сл.; в.-дзв., красл., Сл. ПЗБ). З *промзглы > параўн. рус. про́мзглый ’пракіслы, прагорклы; затхлы, сапсаваны, той, які загніў’, про́мзгнуть ’псавацца, гніць, горкнуць’, мзга ’гніль, цвіль, сырое надвор’е’, мзглой, мо́зглый ’друзлы, вялы, гнілы з сярэдзіны, прэлы’. Фасмер (2, 617) на аснове параўнання з рус. мозглый (гл. прамосклы) узнаўляе праформу *мъзга. Тады, відаць, да мазго́ліць ’пэцкаць; біць’, мазгля́вы (гл.). Параўноўваецца з грэч. μύσος (з *μύδος) ’ганьба; апаганенне’, ст.-ірл. mosach ’нячысты’, н.-ням. mussig ’брудны’, лат. мн. л. mudas ’гнілыя водарасці’, літ. мн. л. músos ’цвіль’ (Міклашыч, 207; Буга, РФВ, 72, 198 і наст.). Набліжэнне да літ. mazgóti ’мыць, паласкаць’, ст.-інд. máyjati ’ён апускае’, Фасмер (там жа) лічыць менш верагодным. Параўн. мазглявы.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)