заваёўнік, -а, мн. -і, -аў, м.

Той, хто заваяваў або заваёўвае што-н.

Заваёўнікі космасу (перан., высок.).

|| ж. заваёўніца, -ы, мн. -ы, -ніц.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

заваё́ўнік

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. заваё́ўнік заваё́ўнікі
Р. заваё́ўніка заваё́ўнікаў
Д. заваё́ўніку заваё́ўнікам
В. заваё́ўніка заваё́ўнікаў
Т. заваё́ўнікам заваё́ўнікамі
М. заваё́ўніку заваё́ўніках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

заваёўнік м. завоева́тель; покори́тель

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

заваёўнік, ‑а, м.

Той, хто заваёўвае што‑н. Людзі, што апынуліся ў няволі, кожную хвіліну калаціліся, — заваёўнік, які страціў усялякае сумленне, рабіў з чалавекам усё, што ён хацеў, ні за што, ні перад кім не адказваючы. Гурскі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

заваёўнік м. Eróberer m -s, -, Bezwínger m -s, - (высок.)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

заваёўнік, заваявальнік, захопнік, акупант

Слоўнік сінонімаў і блізказначных слоў, 2-е выданне (М. Клышка, правапіс да 2008 г.)

Вільгельм I Заваёўнік 3/222; 7/404

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

заваява́льнік, -а, мн. -і, -аў, м.

Тое, што і заваёўнік.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

conqueror [ˈkɒŋkərə] n. заваёўнік;

William the Conqueror hist. Вільге́льм Заваёўнік

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

заваява́льнік м., см. заваёўнік

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)