е́лка, -і, ДМ е́лцы, мн. -і, е́лак, ж.

Хвойнае вечназялёнае дрэва з конусападобнай кронай.

|| памянш.-ласк. е́лачка, -і, ДМ -чцы, мн. -і, -чак, ж.

|| прым. яло́вы, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

Е́лка

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. Е́лка
Р. Е́лкі
Д. Е́лцы
В. Е́лку
Т. Е́лкай
Е́лкаю
М. Е́лцы

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

е́лка

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. е́лка е́лкі
Р. е́лкі е́лак
Д. е́лцы е́лкам
В. е́лку е́лкі
Т. е́лкай
е́лкаю		 е́лкамі
М. е́лцы е́лках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

е́лка ж. ель, ёлка

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

е́лка, ‑і, ДМ елцы; Р мн. елак; ж.

Вечназялёнае дрэва сямейства хваёвых з конусападобнай кронай і доўгімі лускаватымі шышкамі. За дубамі ўзвышаюцца, гамонячы сваімі калматымі вершалінамі з сінім небам, вечназялёныя елкі і сосны. Паслядовіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

елка

т. 6, с. 386

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Елка (в., Зэльвенскі р-н) 4/379; 5/8 (к.)

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

Елка 2/204, 529; 3/66, 528; 4/379; 5/419, 443

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

е́лка ж.

1. (дрэва) Tanne f -, -n, Tánnenbaum m -(e)s, -bäume, Fíchte f -, -n, Fíchtenbaum m;

2. (святочная) Wéihnachtsbaum m, Christbaum [´krıst-] m, Néujahrsbaum m

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

елка

Том: 9, старонка: 202.

img/09/09-202_1305_Елка.jpg

Гістарычны слоўнік беларускай мовы (1982–2017)