дэкуве́р

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. дэкуве́р
Р. дэкуве́ра
Д. дэкуве́ру
В. дэкуве́р
Т. дэкуве́рам
М. дэкуве́ры

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

дэкуве́р

(фр. découvert = непакрыты)

розніца паміж ацэнкай маёмасці і страхавой сумай, што пакідаецца на рызыку страхавальніка.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)