дыфтэры́тны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
дыфтэры́тны |
дыфтэры́тная |
дыфтэры́тнае |
дыфтэры́тныя |
| Р. |
дыфтэры́тнага |
дыфтэры́тнай
дыфтэры́тнае |
дыфтэры́тнага |
дыфтэры́тных |
| Д. |
дыфтэры́тнаму |
дыфтэры́тнай |
дыфтэры́тнаму |
дыфтэры́тным |
| В. |
дыфтэры́тны (неадуш.)
дыфтэры́тнага (адуш.) |
дыфтэры́тную |
дыфтэры́тнае |
дыфтэры́тныя (неадуш.)
дыфтэры́тных (адуш.) |
| Т. |
дыфтэры́тным |
дыфтэры́тнай
дыфтэры́тнаю |
дыфтэры́тным |
дыфтэры́тнымі |
| М. |
дыфтэры́тным |
дыфтэры́тнай |
дыфтэры́тным |
дыфтэры́тных |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
дыфтэры́тны, ‑ая, ‑ае.
Разм. Які мае адносіны да дыфтэрыту.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
дыфтэры́т, -у, М -ры́це, м. і дыфтэры́я, -і, ж.
Вострая заразная пераважна дзіцячая хвароба, якая суправаджаецца паражэннем зева, слізістых абалонак носа і гартані.
|| прым. дыфтэры́тны, -ая, -ае і дыфтэры́йны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
дифтери́тный дыфтэры́тны;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)