дуэлі́ст, -а, М -сце, мн. -ы, -аў, м.

Тое, што і дуэлянт.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

дуэлі́ст

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. дуэлі́ст дуэлі́сты
Р. дуэлі́ста дуэлі́стаў
Д. дуэлі́сту дуэлі́стам
В. дуэлі́ста дуэлі́стаў
Т. дуэлі́стам дуэлі́стамі
М. дуэлі́сце дуэлі́стах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

дуэлі́ст м. дуэли́ст

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

дуэлі́ст, ‑а, М ‑сце, м.

Тое, што і дуэлянт.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

дуэлі́ст

(фр. dueliste)

тое, што і дуэлянт.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

Дуэлі́ст. Гл. дуэ́ль.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

дуэли́ст дуэлі́ст, -та м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

дуэля́нт м., см. дуэлі́ст

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Дуэ́ль ’дуэль’ (БРС). Рус. дуэ́ль, укр. дуе́ль. Паводле Фасмера, 1, 557 (так і Шанскі, 1, Д, Е, Ж, 220), з ням. Duell (< лац.) або прама з лац. duellum ’тс’. Дуэля́нт ’дуэлянт’ (БРС), відавочна, з рус. дуэля́нт ’тс’ (якое, паводле Шанскага, там жа, з ням. Duellant); дуэлі́ст ’тс’ (БРС) з рус. дуэли́ст ’тс’ (а гэта з франц. duelliste; гл. Шанскі, там жа).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)