дубі́льшчык, -а, мн. -і, -аў, м.

Спецыяліст па дубленні шкур.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

дубі́льшчык

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. дубі́льшчык дубі́льшчыкі
Р. дубі́льшчыка дубі́льшчыкаў
Д. дубі́льшчыку дубі́льшчыкам
В. дубі́льшчыка дубі́льшчыкаў
Т. дубі́льшчыкам дубі́льшчыкамі
М. дубі́льшчыку дубі́льшчыках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

дубі́льшчык м. дуби́льщик

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

дубі́льшчык, ‑а, м.

Той, хто займаецца дубленнем.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

дубі́льшчык м. Gérber m -s, -

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

дуби́льщик дубі́льшчык, -ка м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

tanner [ˈtænə] n. гарба́р, дубі́льшчык

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Gérber n -s, - дубі́льшчык, гарба́р

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

tanner

[ˈtænər]

n.

гарба́р -а́ m., дубі́льшчык -а m. (ску́раў)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

garbarz

м. гарбар, дубільшчык, кажадуб, кажамяка

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)