дры́нканне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. дры́нканне дры́нканні
Р. дры́нкання дры́нканняў
Д. дры́нканню дры́нканням
В. дры́нканне дры́нканні
Т. дры́нканнем дры́нканнямі
М. дры́нканні дры́нканнях

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

дры́нканне ср.

1. бренча́ние; дребезжа́ние;

2. бренча́ние; см. дры́нкаць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

дры́нкаць, -аю, -аеш, -ае; незак.

1. Адзывацца пры трасенні дрыжачым гукам.

2. Няўмела іграць на музычным інструменце (разм.).

Д. на гітары.

|| наз. дры́нканне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

дребезжа́ние ср. бры́нканне, -ння ср., бразджа́нне, -ння ср., бразгата́нне, -ння ср., дры́нканне, -ння ср., ляската́нне, -ння ср., лёскат, -ту м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)