дро́здзік

‘птушка’

назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. дро́здзік дро́здзікі
Р. дро́здзіка дро́здзікаў
Д. дро́здзіку дро́здзікам
В. дро́здзіка дро́здзікаў
Т. дро́здзікам дро́здзікамі
М. дро́здзіку дро́здзіках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

дро́здзік

‘асоба’

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. дро́здзік дро́здзікі
Р. дро́здзіка дро́здзікаў
Д. дро́здзіку дро́здзікам
В. дро́здзіка дро́здзікаў
Т. дро́здзікам дро́здзікамі
М. дро́здзіку дро́здзіках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

дро́здзік м.

1. уменьш.-ласк. дро́здушка; дроздёнок;

2. разг. о малоро́слом тщеду́шном челове́ке; пи́галица ж.

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

дзяўбці́ся, ‑бецца; пр. дзёўбся, дзяўблася, ‑лося; незак.

1. Разм. Мець звычай, прывычку біцца дзюбай (пра птушак). — Гляньце, гляньце, — наш дроздзік дзяўбецца. Сіпакоў.

2. Дзяўбці адзін аднаго. Два пеўні дзяўбуцца.

3. Зал. да дзяўбці.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)