Дзя́жкі

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Дзя́жкі
Р. Дзя́жак
Дзя́жкаў
Д. Дзя́жкам
В. Дзя́жкі
Т. Дзя́жкамі
М. Дзя́жках

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

дзя́жка

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. дзя́жка дзя́жкі
Р. дзя́жкі дзя́жак
Д. дзя́жцы дзя́жкам
В. дзя́жку дзя́жкі
Т. дзя́жкай
дзя́жкаю		 дзя́жкамі
М. дзя́жцы дзя́жках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

дзя́жка, ‑і, ДМ ‑жцы; Р мн. ‑жак; ж.

Памянш. да дзяга; тое, што і дзяга. З-пад дзяжкі вылазіць кашуля, і вецер гуляе па грудзях. Пташнікаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)