двухра́дка
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
двухра́дка |
двухра́дкі |
| Р. |
двухра́дкі |
двухра́дак |
| Д. |
двухра́дцы |
двухра́дкам |
| В. |
двухра́дку |
двухра́дкі |
| Т. |
двухра́дкай
двухра́дкаю |
двухра́дкамі |
| М. |
двухра́дцы |
двухра́дках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
двухра́дка ж., разг. двухря́дка
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
двухра́дка, ‑і, ДМ ‑дцы; Р мн. ‑дак; ж.
Разм. Двухрадны гармонік. Каля ганку Цімох з гармонікам цераз плячо падняў руку. І тут жа расцягнуў сваю старэнькую двухрадку. Якімовіч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
двухря́дка разг. двухра́дка, -кі ж.;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)