гуртко́вец, -ко́ўца, мн. -ко́ўцы, -ко́ўцаў, м. (разм.).

Удзельнік гуртка (у 2 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

гуртко́вец

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. гуртко́вец гуртко́ўцы
Р. гуртко́ўца гуртко́ўцаў
Д. гуртко́ўцу гуртко́ўцам
В. гуртко́ўца гуртко́ўцаў
Т. гуртко́ўцам гуртко́ўцамі
М. гуртко́ўцу гуртко́ўцах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

гуртко́вец, -ко́ўца м., разг. кружко́вец

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

гуртко́вец, ‑коўца, м.

Разм. Член гуртка (у 2, 3 знач.). Гурткоўцы збіраліся на рэпетыцыі ў школу вечарамі і часта заседжваліся даволі позна. Шамякін.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

гуртко́вец м. Zírkelmitglied n -(e)s, -er, Kréismitglied n

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

кружко́вец разг. гуртко́вец, -ко́ўца м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)