Verbum

анлайнавы слоўнік

гру́зчык, -а, мн. -і, -аў, м.

Рабочы на пагрузцы або разгрузцы чаго-н.

|| ж. гру́зчыца, -ы, мн. -ы, -чыц.

|| прым. гру́зчыцкі, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

гру́зчык

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

гру́зчык м. гру́зчик

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

гру́зчык, ‑а, м.

Рабочы, які займаецца пагрузкай або разгрузкай чаго‑н. Адзін за другім ідуць з баржы на прыстань грузчыкі, несучы мяшкі з мукою. Галавач.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

гру́зчык м. Lástträger m -s, -; Verládearbeiter m -s, -; Scháuermann m -(e)s, -leute (y порце)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)

ку́лі, нескл., м.

Чорнарабочы (насільшчык, грузчык) у некаторых усходніх краінах.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

гру́зчик гру́зчык, -ка м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ДО́КЕР (англ. docker),

партовы грузчык, рабочы дока.

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

гру́зчыца, ‑ы, ж.

Жан. да грузчык.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

стывідо́р, ‑а, м.

Асоба, якая ведае пагрузкай і разгрузкай суднаў у замежных портах. // Партовы грузчык.

[Англ. stevedore.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)