га́нусавы
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
га́нусавы |
га́нусавая |
га́нусавае |
га́нусавыя |
| Р. |
га́нусавага |
га́нусавай
га́нусавае |
га́нусавага |
га́нусавых |
| Д. |
га́нусаваму |
га́нусавай |
га́нусаваму |
га́нусавым |
| В. |
га́нусавы (неадуш.)
га́нусавага (адуш.) |
га́нусавую |
га́нусавае |
га́нусавыя (неадуш.)
га́нусавых (адуш.) |
| Т. |
га́нусавым |
га́нусавай
га́нусаваю |
га́нусавым |
га́нусавымі |
| М. |
га́нусавым |
га́нусавай |
га́нусавым |
га́нусавых |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Га́нуш ’аніс’ (Нас.), га́нус, гэ́нус (Касп.), га́нусаўка, ганушо́ўка ’анісавая гарэлка’, га́нусавы, ганушо́вы ’анісавы’ (Нас.). Першакрыніцай усіх гэтых слоў з’яўляецца грэч. назва ἄνισον. Дэталі гісторыі паасобных форм у слав. мовах (у тым ліку бел.) не вельмі ясныя. Гл. ані́с (Эт. сл. бел. мовы, 1, 115). Ст.-бел. аныжъ, ганишъ ’аніс’ < польск. (гл. Булыка, Запазыч., 26).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)