Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
вяршы́нны верши́нный
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
вяршы́нны, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да вяршыні.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
вяршы́ня, -і, мн. -і, -шы́нь, ж.
Самы верх, верхняя частка (гары, дрэва і пад.).
В.
Гімалаяў.
Вяршыні дубоў.
На вяршыні славы (перан.). В. вугла (пункт перасячэння дзвюх прамых, што ўтвараюць вугал).
|| прым.вяршы́нны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
верши́нныйвяршы́нны.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
szczytowy
вяршынны; кульмінацыйны;
punkt szczytowy — кульмінацыйны пункт
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
Вяршы́ня ’верхняя частка чаго-небудзь: гары, будынка, дрэва’ (КТС, БРС). Беларуская інавацыя, якая ўзнікла ў выніку пераўтварэння прасл.vьrš‑ina пад уплывам лексем з суф. ‑ynʼi ці, у прыватнасці, літ.viršūnė ’тс’, што выклікала змякчэнне зычнай у суфіксе. Параўн. таксама вяршы́на (гл.). Сюды ж вяршынны.