выскаля́ка, -і, ДМ -у, Т -ам, м.; ДМ -ля́цы, Т -ай (-аю), ж., мн. -і, -ля́к (разм.).

Той, хто любіць пасмяяцца, пажартаваць.

Выскалякі не давалі праходу.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

выскаля́ка

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. выскаля́ка выскаля́кі
Р. выскаля́кі выскаля́к
Д. выскаля́ку выскаля́кам
В. выскаля́ку выскаля́к
Т. выскаля́кам выскаля́камі
М. выскаля́ку выскаля́ках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

выскаля́ка

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. выскаля́ка выскаля́кі
Р. выскаля́кі выскаля́к
Д. выскаля́цы выскаля́кам
В. выскаля́ку выскаля́к
Т. выскаля́кай
выскаля́каю		 выскаля́камі
М. выскаля́цы выскаля́ках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

выскаля́ка м. и ж., прост. зубоска́л

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

выскаля́ка, ‑і, ДМ ‑у, Т ‑ам, м.; ДМ ‑ляцы, Т ‑ай (‑аю), ж.

Разм. Той, хто любіць пасмяяцца, пажартаваць; вышчарка. Доўга потым нашы вясковыя выскалякі не давалі мне праходу: лыжным чэмпіёнам ахрысцілі. Аношкін.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Выскаля́ка (БРС). Да выскаляцца (гл. скаліць) з суф. ‑ака.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

вы́шчарка, -і, ДМ -рцы, мн. -і, -рак, м. і ж. (разм.).

Той, хто часта насміхаецца, любіць пасмяяцца, пажартаваць; выскаляка.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

quizzer [ˈkwɪzə] n. насме́шнік; выскаля́ка, вы́шчарка

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

зубоска́лка выскаля́ка, -кі ж., вы́шчарка, -кі ж.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

вы́шчарка, ‑і, ДМ ‑рцы; Р мн. ‑рак; м. і ж.

Разм. Той, хто часта шчэрыць зубы; выскаляка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)