вы́нішчыць, -шчу, -шчыш, -шчыць; -шчаны; зак., каго-што.

Поўнасцю знішчыць.

В. ваўкоў.

|| незак. вынішча́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е.

|| наз. вынішчэ́нне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

вы́нішчыць

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. вы́нішчу вы́нішчым
2-я ас. вы́нішчыш вы́нішчыце
3-я ас. вы́нішчыць вы́нішчаць
Прошлы час
м. вы́нішчыў вы́нішчылі
ж. вы́нішчыла
н. вы́нішчыла
Загадны лад
2-я ас. вы́нішчы вы́нішчыце
Дзеепрыслоўе
прош. час вы́нішчыўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

вы́нішчыць сов. истреби́ть, искорени́ть, уничто́жить, изничто́жить, вы́морить, вы́вести, извести́, перевести́

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

вы́нішчыць, ‑шчу, ‑шчыш, ‑плыць; зак., каго-што.

Поўнасцю знішчыць. Вынішчыць ваўкоў. Вынішчыць пушчу. Пажар вынішчыў вёску.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вынішча́ць, вы́нішчыць verníchten vt, áusrotten vt (знішчыць)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

павынішча́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е; зак., каго-што.

Вынішчыць, знішчыць усіх, многіх або ўсё, многае.

П. пустазелле.

П. тараканаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

вынішча́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да вынішчыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вы́нішчаны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад вынішчыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вы́морить сов. вы́марыць; вы́труціць, вы́нішчыць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

вынішчэ́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. вынішчаць — вынішчыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)