вылячэ́нне, -я, н.

1. Тое, што і лячэнне (афіц.).

Быць на вылячэнні ў шпіталі.

2. Тое, што і выздараўленне.

Поўнае в.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

вылячэ́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. вылячэ́нне
Р. вылячэ́ння
Д. вылячэ́нню
В. вылячэ́нне
Т. вылячэ́ннем
М. вылячэ́нні

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

вылячэ́нне ср. излече́ние, исцеле́ние

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

вылячэ́нне, ‑я, н.

Стан паводле знач. дзеясл. вылечвацца — вылечыцца.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вылячэ́нне н.

1. гл. выздараўленне;

2. (лячэнне) Héilung f -, -en, Kur f -, -en, Behándlung f -, -en;

на вылячэ́нне zur Behándlung [Kur]

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

исцеле́ние вылячэ́нне, -ння ср.; (неоконч. действие) выле́чванне, -ння ср.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

wyleczenie

н. вылячэнне, лячэнне

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

Héilbarkeit f - выле́чнасць, вылячэ́нне

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Wíederherstellung f -, -en аднаўле́нне, адно́ва

2) папра́ўка здаро́ўя, вылячэ́нне

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

uleczenie

uleczeni|e

н. вылячэнне;

nie do ~a — невылечны

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)