вы́гадна

прыслоўе, утворана ад прыметніка

станоўч. выш. найвыш.
вы́гадна вы́гадней
выгадне́й		 найвыгадне́й

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

вы́гадна нареч., в знач. сказ.

1. вы́годно; см. вы́гадны 1;

2. см. выго́дна

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

вы́гадна,

1. Прысл. да выгадны.

2. у знач. вык. Прыносіць выгаду, даваць карысць, прыбытак. Калгасу выгадна павялічыць пагалоўе жывёлы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вы́гадна

1. прысл. bequém, pássend, recht;

2. безас. у знач. вык es ist günstig [vórteilhaft], es pásst, es ist ángenehm; es ist ángebracht (прыстойна);

як вам вы́гадна ganz nach Íhrem Belíeben, (ganz) wie Sie wünschen;

калі́ вам гэ́та вы́гадна wenn Íhnen das passt [recht ist];

мне вы́гадна es passt mir (+ inf + zu)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

на́руку, прысл. (разм.).

Выгадна, зручна, дарэчы.

Гэта яму н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

вы́годно нареч., в знач. сказ. вы́гадна;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

лаўка́ч, -а́, мн. -ы́, -о́ў, м. (разм.).

Пранырлівы чалавек, які ўмее выгадна ўладкоўваць свае асабістыя справы; спрытнюга.

|| ж. лаўка́чка, -і, ДМ -чцы, мн. -і, -чак.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

небезвы́годно нареч. небязвы́гадна; до́сыць вы́гадна; прыбытко́ва; см. безвы́годный;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

перава́га, -і, ДМ -ва́зе, мн. -і, -ва́г, ж.

1. Асаблівасць, што выгадна адрознівае каго-, што-н.; выгада.

Атрымаць перавагу.

Колькасная п.

2. Выключнае права на што-н., прывілея.

Спадчынныя правы і перавагі.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

спрытню́га, -і, ДМ -у, Т -ам, м.; ДМ -ню́зе, Т -ай (-аю), ж., мн. -і, -ню́г (разм., неадабр.).

Чалавек, які рознымі хітрыкамі выгадна для сябе выкарыстоўвае абставіны.

Ведаем мы гэтага спрытнюгу, ён ужо тры кватэры мае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)