вар’і́раваць, -рую, -руеш, -руе; -руй; незак., што (кніжн.).

Відазмяняць, даваць новыя варыянты, перайначваць.

В. апавяданне.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

вар’і́раваць

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. вар’і́рую вар’і́руем
2-я ас. вар’і́руеш вар’і́руеце
3-я ас. вар’і́руе вар’і́руюць
Прошлы час
м. вар’і́раваў вар’і́равалі
ж. вар’і́равала
н. вар’і́равала
Загадны лад
2-я ас. вар’і́руй вар’і́руйце
Дзеепрыслоўе
цяп. час вар’і́руючы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

вар’і́раваць несов. варьи́ровать

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

вар’і́раваць, ‑рую, ‑руеш, ‑руе; незак., што.

Відазмяняць, даваць новыя варыянты, перайначваць. Вар’іраваць песню. Вар’іраваць практыкаванні.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вар’і́раваць variíeren [vɑ-] vt, (áb)wéchseln vt, ábwandeln vt

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

вар’і́раваць

(лац. variare)

відазмяняць, даваць новыя варыянты, перайначваць.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

Вар’і́раваць (БРС). Рус. варьи́ровать. Бел. слова, відавочна, запазычана з рус. мовы. Рус. варьи́ровать паходзіць (з XIX ст.) з франц. varier ’тс’ (і аформлена суфіксам ‑и́ровать). Падрабязней гл. Шанскі, 1, В, 21.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

вар’і́раваць

(фр. varier, ад лац. variare)

відазмяняць, даваць новыя варыянты, перайначваць (напр. в. тэму, в. колер).

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

варьи́ровать несов. вар’і́раваць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

вар’і́раванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. вар’іраваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)