варыя́нтны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
варыя́нтны |
варыя́нтная |
варыя́нтнае |
варыя́нтныя |
| Р. |
варыя́нтнага |
варыя́нтнай
варыя́нтнае |
варыя́нтнага |
варыя́нтных |
| Д. |
варыя́нтнаму |
варыя́нтнай |
варыя́нтнаму |
варыя́нтным |
| В. |
варыя́нтны (неадуш.)
варыя́нтнага (адуш.) |
варыя́нтную |
варыя́нтнае |
варыя́нтныя (неадуш.)
варыя́нтных (адуш.) |
| Т. |
варыя́нтным |
варыя́нтнай
варыя́нтнаю |
варыя́нтным |
варыя́нтнымі |
| М. |
варыя́нтным |
варыя́нтнай |
варыя́нтным |
варыя́нтных |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
варыя́нтны, ‑ая, ‑ае.
Кніжн. Які з’яўляецца варыянтам чаго‑н. Варыянтная форма меснага склону.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Сурэ́па ’пустазелле з жоўтымі кветкамі’ (Сцяшк., Мат. Гом.), сурэ́пка ’пустазелле свірэпа’ (Цых.), сурэ́піца ’рапс’ (Ласт.). Параўн. укр. суріпа, сурі́пиця ’тс’ і ’свірэпа’, рус. суре́па, суре́пка, суре́пица ’свірэпа’. Гл. свірэпа; варыянтны пачатак слова тлумачыцца наяўнасцю паралельных зыходных форм прыметніка *svirěpъ/*surěpъ ’дзікі, раз’юшаны’, параўн. рус. свире́пый, суре́пый ’тс’, балг. свире́п, дыял. суря́п, зуре́пав ’раз’юшаны’ і пад. Семантыка слова на базе ’дзікая, некультурная расліна’, гл. Мяркулава, Этимология–1994, 78; інакш — з су- (са значэннем няпоўнага падабенства) і рэпа (гл.) — тлумачыць адпаведныя формы Пічхадзе (Новое в рус. этим., 1, 229), што адлюстроўвае падабенства лістоў розных раслін да лісця рэпы, параўн. рапак, гл. Гл. яшчэ Жураўлёў, Язык и миф, 373.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)