вары́хаць
дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
вары́хаю |
вары́хаем |
| 2-я ас. |
вары́хаеш |
вары́хаеце |
| 3-я ас. |
вары́хае |
вары́хаюць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
вары́хаў |
вары́халі |
| ж. |
вары́хала |
| н. |
вары́хала |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
вары́хай |
вары́хайце |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| цяп. час |
вары́хаючы |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Вары́ха́ць ’разгойдваць, хістаць’ (Гарэц.). Адсюль выклічнік вары́х! Рус. дыял. ворыха́ть ’кідаць’, воры́хнуться ’шавяльнуцца, упасці’. Бясспрэчна, экспрэсіўнае ўтварэнне да варушы́ць (гл.). Параўн. яшчэ рус. ворюха́ть ’гайдаць’. У рус. мове, можа, уплыў дзеяслова колыха́ть.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Вары́х! ’выклічнік, які выражае хуткае раскачванне’ (Гарэц.). Утварэнне на базе дзеяслова вары́ха́ць (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)