Варанкі́

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Варанкі́
Р. Варанко́ў
Д. Варанка́м
В. Варанкі́
Т. Варанка́мі
М. Варанка́х

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Ва́ранкі ’вараныя грыбы’ (Мат. Гом.). Да ва́рань < варыць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

варано́к

‘птушка’

назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. варано́к варанкі́
Р. варанка́ варанко́ў
Д. варанку́ варанка́м
В. варанка́ варанко́ў
Т. варанко́м варанка́мі
М. варанку́ варанка́х

Крыніцы: nazounik2008, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)