1. Праваднік, які паказвае шлях тым, хто за ім ідзе.
2. Кіраўнік піянерскага атрада, дружыны.
||
||
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
1. Праваднік, які паказвае шлях тым, хто за ім ідзе.
2. Кіраўнік піянерскага атрада, дружыны.
||
||
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, субстантываваны, ад’ектыўнае скланенне
| важа́тыя | ||
| важа́тага | важа́тых | |
| важа́таму | важа́тым | |
| важа́тага | важа́тых | |
| важа́тым | важа́тымі | |
| важа́тым | важа́тых |
Крыніцы:
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Кіраўнік піянерскага атрада, дружыны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
вожа́тый
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
важа́тая, ‑ай,
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пионервожа́тый (пионе́рский вожа́тый) піянерважа́ты, -тага
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Паважа́ты ’выконваючы пасаду фурмана ў вясельным поездзе’ сваяк нявесты’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Правады́р ’ідэйны, палітычны кіраўнік партыі, клана’, ’той, хто кіруе племям, войскам, атрадам’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)