Verbum

анлайнавы слоўнік

бульбо́ўнік, -у, м., зб.

Тое, што і бульбянік (у 1 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

бульбо́ўнік

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

бульбо́ўнік, -ку м., см. бульбя́нік ¹

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

бульбо́ўнік, ‑у, м., зб.

Тое, што і бульбянік (у 1 знач.). На ўчастках, дзе бульба была выбрана, вучні сёмага класа.. адразу баранавалі, сцягвалі бульбоўнік. Пальчэўскі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

бульбо́ўнік м. Kartóffelkraut n -(e)s

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)

зніце́ць, ‑ее; зак.

Разм. Зрабіцца тонкім, кволым (звычайна пра націну, сцёблы некаторых раслін). Бульбоўнік зніцеў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Kartóffelkraut n -(e)s, -kräuter бульбя́нік, бульбо́ўнік

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)

Картафленё ’бульбоўнік’ (Сцяшк.). Гл. картапленё.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Карто́пнік ’бульбоўнік’ утворана ад картоплянік (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

разо́рына, ‑ы, ж.

Разм. Асобная разора. Раўнавага была ўжо страчана, і .. [Чубар] паляцеў паміж разорын, хапаючыся рукамі за слізкі бульбоўнік. Чыгрынаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)