бе́йліф
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
бе́йліф |
бе́йліфы |
| Р. |
бе́йліфа |
бе́йліфаў |
| Д. |
бе́йліфу |
бе́йліфам |
| В. |
бе́йліфа |
бе́йліфаў |
| Т. |
бе́йліфам |
бе́йліфамі |
| М. |
бе́йліфе |
бе́йліфах |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
бе́йліф
(англ. bailiff)
памочнік шэрыфа ў англамоўных краінах.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
bailiff [ˈbeɪlɪf] n.
1. BrE, law бе́йліф; судо́вы выкана́ўца
2. BrE распара́дчык; акано́м
3. AmE наме́снік шэры́фа
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)