беззако́нне, -я, н.

Парушэнне або адсутнасць законнасці.

Барацьба з беззаконнем.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

беззако́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. беззако́нне
Р. беззако́ння
Д. беззако́нню
В. беззако́нне
Т. беззако́ннем
М. беззако́нні

Крыніцы: nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

беззако́нне, ‑я, н.

1. Адсутнасць ці парушэнне законнасці. Поўнае беззаконне.

2. Беззаконнае дзеянне. Чыніць беззаконне.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

беззако́нне н. Úngesetzlichkeit f -, -en; Gesétzwidrigkeit f -, -en; Wíllkür f - (гвалт)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

беззаконне

Том: 1, старонка: 232.

img/01/01-232_1175_Беззаконне.jpg

Гістарычны слоўнік беларускай мовы (1982–2017)

беззако́ннасць, -і, ж.

1. Тое, што і беззаконне.

2. Беззаконны ўчынак.

Чыніць б.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

беззако́ннасць, ‑і, ж.

Уласцівасць беззаконнага; беззаконне.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Gesétzlosigkeit f - беззако́нне, гвалт

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

парано́мія

(гр. paranomia = беззаконне)

супярэчнасць у законах.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

бяспра́ўе н. Réchtlosigkeit f -; Gesétzlosigkeit f - (беззаконне)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)