багдыха́н

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. багдыха́н багдыха́ны
Р. багдыха́на багдыха́наў
Д. багдыха́ну багдыха́нам
В. багдыха́на багдыха́наў
Т. багдыха́нам багдыха́намі
М. багдыха́не багдыха́нах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

багдыха́н ж., ист. богдыха́н

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

багдыха́н, ‑а, м.

Гіст. Кітайскі імператар.

[Манг. bogdohan.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

БАГДЫХА́Н (манг.),

тэрмін, якім у рус. граматах 16—17 ст. называлі імператараў Кітая. У гэтым значэнні ўжываецца таксама ў інш. л-ры.

т. 2, с. 206

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

багдыха́н

(манг. bogdochan = святы хан)

гіст. тытул кітайскага імператара.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

богдыха́н ист. багдыха́н, -на м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)