астэні́чны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. астэні́чны астэні́чная астэні́чнае астэні́чныя
Р. астэні́чнага астэні́чнай
астэні́чнае		 астэні́чнага астэні́чных
Д. астэні́чнаму астэні́чнай астэні́чнаму астэні́чным
В. астэні́чны (неадуш.)
астэні́чнага (адуш.)		 астэні́чную астэні́чнае астэні́чныя (неадуш.)
астэні́чных (адуш.)
Т. астэні́чным астэні́чнай
астэні́чнаю		 астэні́чным астэні́чнымі
М. астэні́чным астэні́чнай астэні́чным астэні́чных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

астэні́чны мед. астени́ческий

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

астэні́чны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да астэніі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

астэні́чны

(гр. asthenikos = кволы, слабы)

які мае адносіны да астэніка, астэніі.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

астэні́я, -і, ж. (спец.).

Стан агульнай слабасці арганізма; бяссілле.

|| прым. астэні́чны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

астени́ческий астэні́чны;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

asthenic [æsˈθenɪk] adj. med. астэні́чны, кво́лы, сла́бы

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

asthenic

[æsˈӨenɪk]

adj.

астэні́чны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

АСТЭНІ́Я (грэч. astheneia),

стан, які характарызуецца павышанай стамляльнасцю, частай зменай настрою, раздражняльнасцю, слабасцю, гіперэстазіяй, плаксівасцю, вегетатыўнымі парушэннямі, дрэнным сном. Узнікае ў выніку разумовага ператамлення або псіхічнай траўмы. Блізкі да астэніі астэнічны стан, які з’яўляецца сімптомам шэрагу хваробаў. Прафілактыка: правільная арганізацыя рэжыму працы і адпачынку.

т. 2, с. 60

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

КАНСТЫТУ́ЦЫЯ ЧАЛАВЕ́КА,

функцыянальныя і марфалагічныя асаблівасці арганізма, абумоўленыя спадчыннымі і набытымі ўласцівасцямі. Вызначае рэакцыю арганізма на ўздзеянне знешніх, у т. л. хваробатворных, фактараў навакольнага асяроддзя. Тыпы К.ч. вызначаюць: паводле складу цела (рост, маса, развіццё мышцаў, падскурнага слоя тлушчу) — астэнічны, нормастэнічны і гіперстэнічны; паводле тэмпераменту — халерык, сангвінік, флегматык, меланхолік; па суадносінах 1-й і 2-й сігнальных сістэм — мастацкі і мысліцельны; паводле стану ўсіх аддзелаў нерв. сістэмы, эндакрынных залоз і інш. Мае значэнне ў мед. практыцы.

т. 7, с. 600

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)