асо́чваць гл. асачыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

асо́чваць

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. асо́чваю асо́чваем
2-я ас. асо́чваеш асо́чваеце
3-я ас. асо́чвае асо́чваюць
Прошлы час
м. асо́чваў асо́чвалі
ж. асо́чвала
н. асо́чвала
Загадны лад
2-я ас. асо́чвай асо́чвайце
Дзеепрыслоўе
цяп. час асо́чваючы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

асо́чваць несов., разг. высле́живать

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

асо́чваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да асачыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

асачы́ць, асачу́, асо́чыш, асо́чыць; асо́чаны; зак., каго-што (разм.).

Высачыць, дапільнаваць, знайсці.

А. дзіка.

А., дзе курыца нясецца.

|| незак. асо́чваць, -аю, -аеш, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

высле́живать несов. высо́чваць, асо́чваць, дапільно́ўваць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

асо́чвацца, ‑аецца; незак.

Зал. да асочваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

асо́чванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. асочваць — асачыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Сле́дчы ‘хто вядзе следства’ (ТСБМ). Крукоўскі (Уплыў, 119) безпадстаўна лічыць калькай рус. сле́дователь, параўн. польск. śledczy ‘тс’ і іншыя назвы службовых асоб, шырока вядомыя ў Вялікім княстве Літоўскім і ў Рэчы Паспалітай (ст.-бел. ловчий ‘арганізатар вялікакняжацкага палявання’, крайчий ‘прыдворны, які разразаў ежу, што падавалася вялікаму князю’, а таксама створанае па гэтай мадэлі мостовничий, сокольничий і пад.). Параўн. і народнае следзі́ць ‘асочваць’: пошлі следзщь по следам, то нашлі (ТС).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

osaczać

незак.

1. акружаць; асочваць;

osaczać zwierza w obławie — акружаць звера ў аблаве;

2. абложваць, асаджваць;

osaczać przeciwnika — асаджваць праціўніка

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)