аслабе́лы, -ая, -ае.

Які стаў слабым; абяссілены.

|| наз. аслабе́ласць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

аслабе́лы

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. аслабе́лы аслабе́лая аслабе́лае аслабе́лыя
Р. аслабе́лага аслабе́лай
аслабе́лае		 аслабе́лага аслабе́лых
Д. аслабе́ламу аслабе́лай аслабе́ламу аслабе́лым
В. аслабе́лы (неадуш.)
аслабе́лага (адуш.)		 аслабе́лую аслабе́лае аслабе́лыя (неадуш.)
аслабе́лых (адуш.)
Т. аслабе́лым аслабе́лай
аслабе́лаю		 аслабе́лым аслабе́лымі
М. аслабе́лым аслабе́лай аслабе́лым аслабе́лых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

аслабе́лы ослабе́вший, ослабе́лый

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

аслабе́лы, ‑ая, ‑ае.

1. Які стаў фізічна слабым, нядужым. Галя дакранулася аслабелай рукой да шчакі Алесі. Шамякін. // Які страціў ранейшую душэўную сілу. Аслабелы духам. // Які страціў ранейшую палітычную і эканамічную магутнасць. // Які стаў менш вострым на ўспрыманне, прытупіўся. Аслабелы зрок.

2. Які зменшыўся ў сіле свайго выяўлення.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ослабе́вший, ослабе́лый аслабе́лы;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

упа́лы, -ая, -ае.

1. Які ўваліўся, запаў унутр чаго-н.

Упалыя вочы.

2. перан. Аслабелы, слабы (пра голас).

Гаварыць упалым голасам.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

osłabiony

аслаблены, аслабелы

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

асла́блы, ‑ая, ‑ае.

Тое, што і аслабелы. Празвінеў трамвай, засвяціўшы вокнамі, нібы дапамагаючы аслабламу восеньскаму сонцу. Шахавец.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

geschwächt a асла́блены, аслабе́лы, асла́блы

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

enervate

[ˈenərveɪt]

1.

v.t.

зьнясі́льваць; аслабля́ць, расслабля́ць (і ўмысло́ва ці мара́льна)

2.

adj.

абясьсі́лены, аслабе́лы; зьнясі́лены

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)