Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
арфі́сткаж., муз. арфи́стка
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
арфі́стка, ‑і, ДМ ‑тцы; Рмн. ‑так; ж.
Жан.да арфіст.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
арфі́ст, -а, М -сце, мн. -ы, -аў, м.
Музыкант, які іграе на арфе¹.
|| ж.арфі́стка, -і, ДМ -тцы, мн. -і, -так.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
арфи́сткаарфі́стка, -кі ж.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
harpist[ˈhɑ:pɪst]n. арфі́ст; арфі́стка
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
harfiarka
ж.арфістка
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
Hárfenspielerinf -, -nen арфі́стка
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
ДУ́ЛАВА (Вера Георгіеўна) (н. 27.1.1910, Масква),
расійская арфістка, педагог. Нар.арт. Расіі (1966), нар.арт.СССР (1976). Дачка скрыпача Г.Дулава. Вучылася ў Маскоўскай кансерваторыі (1920—22 у К.Эрдэлі, 1922—25 у М.Карчынскай), з 1943 выкладала ў ёй (праф. з 1958). У 1929—31 салістка Маскоўскай філармоніі, у 1932—84 — аркестра Вял.т-ра. З 1930-х г. гастраліравала, у т. л. за рубяжом. З яе ўдзелам напісана шмат твораў для арфы (у т. л. канцэрты С.Васіленкі, А.Масалова, санаціны Л.Кніпера, А.Балціна, «Усходні танец» А.Хачатурана). Аўтар апрацовак для арфы, у т. л. твораў франц. клавесіністаў і інш., кн. «Мастацтва ігры на арфе» (1975). Сярод вучняў Э.Масквіціна, Н.Шамеева. Дзярж. прэмія СССР 1973.