араматы́чны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. араматы́чны араматы́чная араматы́чнае араматы́чныя
Р. араматы́чнага араматы́чнай
араматы́чнае		 араматы́чнага араматы́чных
Д. араматы́чнаму араматы́чнай араматы́чнаму араматы́чным
В. араматы́чны (неадуш.)
араматы́чнага (адуш.)		 араматы́чную араматы́чнае араматы́чныя (неадуш.)
араматы́чных (адуш.)
Т. араматы́чным араматы́чнай
араматы́чнаю		 араматы́чным араматы́чнымі
М. араматы́чным араматы́чнай араматы́чным араматы́чных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

араматы́чны аромати́чный

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

араматы́чны

(гр. aromatikos = пахучы);

а-ыя злучэнні — вуглевадароды (бензол, нафталін, антрацэн і інш.) і іх вытворныя (анілін, бензойная кіслата, фенол і інш.), якія змяшчаюць у малекуле цыклы з шасці атамаў вугляроду.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

духмя́на-араматы́чны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. духмя́на-араматы́чны духмя́на-араматы́чная духмя́на-араматы́чнае духмя́на-араматы́чныя
Р. духмя́на-араматы́чнага духмя́на-араматы́чнай
духмя́на-араматы́чнае		 духмя́на-араматы́чнага духмя́на-араматы́чных
Д. духмя́на-араматы́чнаму духмя́на-араматы́чнай духмя́на-араматы́чнаму духмя́на-араматы́чным
В. духмя́на-араматы́чны (неадуш.)
духмя́на-араматы́чнага (адуш.)		 духмя́на-араматы́чную духмя́на-араматы́чнае духмя́на-араматы́чныя (неадуш.)
духмя́на-араматы́чных (адуш.)
Т. духмя́на-араматы́чным духмя́на-араматы́чнай
духмя́на-араматы́чнаю		 духмя́на-араматы́чным духмя́на-араматы́чнымі
М. духмя́на-араматы́чным духмя́на-араматы́чнай духмя́на-араматы́чным духмя́на-араматы́чных

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

фено́л, -у, м.

Арганічнае злучэнне, вытворнае бензолу, араматычны вуглевадарод; карболавая кіслата.

|| прым. фено́лавы, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

ксіло́л, ‑у, м.

Вадкі араматычны вуглевадарод, аналаг бензолу.

[Ад грэч. xylon — дрэва і лац. ol(eum) — алей.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

aromatic [ˌærəˈmætɪk] adj. араматы́чны, паху́чы, духмя́ны, во́дарны;

aromatic herbs паху́чыя тра́вы

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

памяра́нец, ‑нца, м.

1. Субтрапічнае вечназялёнае цытрусавае дрэва з аранжава-чырвонымі пладамі.

2. Гаркаваты араматычны плод гэтага дрэва (выкарыстоўваецца ў кандытарскай справе, медыцыне і інш.).

[Ад іт. pomo — яблык і arancia — апельсін.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

aromatic

[,ærəˈmætɪk]

adj.

1) во́дарны, паху́чы, духмя́ны

2) араматы́чны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

АНТРАЦЭ́Н,

араматычны вуглевадарод C14H10. Мал. м. 178,24. Жоўтыя крышталі з блакітнай флуарэсцэнцыяй, tпл 216 °C; растваральны ў спірце, эфіры, ацэтоне, нерастваральны ў вадзе. У высакачыстым стане — паўправаднік. Уступае ў рэакцыі далучэння з дыенафіламі, галагенамі, кіслародам, шчолачнымі металамі і інш. Атрымліваюць з каменнавугальнай смалы. Выкарыстоўваюць для вытв-сці антрахінонавых фарбавальнікаў, монакрышталі — для сцынтыляцыйных лічыльнікаў. Антрацэн раздражняе скуру і слізістыя абалонкі дыхальных шляхоў і вачэй.

т. 1, с. 393

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)