анархі́сцкі
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
анархі́сцкі |
анархі́сцкая |
анархі́сцкае |
анархі́сцкія |
| Р. |
анархі́сцкага |
анархі́сцкай
анархі́сцкае |
анархі́сцкага |
анархі́сцкіх |
| Д. |
анархі́сцкаму |
анархі́сцкай |
анархі́сцкаму |
анархі́сцкім |
| В. |
анархі́сцкі (неадуш.)
анархі́сцкага (адуш.) |
анархі́сцкую |
анархі́сцкае |
анархі́сцкія (неадуш.)
анархі́сцкіх (адуш.) |
| Т. |
анархі́сцкім |
анархі́сцкай
анархі́сцкаю |
анархі́сцкім |
анархі́сцкімі |
| М. |
анархі́сцкім |
анархі́сцкай |
анархі́сцкім |
анархі́сцкіх |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
анархі́сцкі анархи́стский
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
анархі́сцкі, ‑ая, ‑ае.
Які мае дачыненне да анархістаў, звязаны з імі. Анархісцкая арганізацыя. // Уласцівы анархістам. Анархісцкае вучэнне.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
анархі́ст, -а, М -сце, мн. -ы, -аў, м.
Прыхільнік анархізму; член анархічнай арганізацыі.
|| ж. анархі́стка, -і, ДМ -тцы, мн. -і, -так.
|| прым. анархі́сцкі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
анархи́стский анархі́сцкі;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
anarchistyczny
анархісцкі
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
МАХНО́ (Нестар Іванавіч) (29.10.1889, г. Гуляйполе Запарожскай вобл., Украіна — 6.7.1934),
украінскі паліт. дзеяч, адзін з кіраўнікоў анарха-сял. паўстанцкага руху на Украіне ў 1918—21. У рэвалюцыю 1905—07 далучыўся да анархістаў (гл. Анархізм). У 1909 за забойства паліцэйскага прыстава прыгавораны да смяротнага пакарання, замененага на 10 гадоў катаргі. Пасля вызвалення (1917) вярнуўся ў Гуляйполе, дзе ў крас. 1918 узначаліў анархісцкі партыз. атрад, які змагаўся супраць памешчыкаў, укр. гетманскіх улад і аўстра-герм. акупантаў. У 1919—21 ваяваў супраць белагвардзейцаў, пятлюраўцаў і Чырв. Арміі. З восені 1919 камандаваў «Рэвалюцыйна-паўстанцкай арміяй Украіны» (30—50 тыс. чал.). Дзейнічаў імкліва і жорстка, спалучаў партыз. тактыку з дзеяннямі буйных сіл конніцы і пяхоты. Выступаў за «безуладную дзяржаву» і «вольныя Саветы», свабоду эканам. дзейнасці для сялян. Тройчы заключаў пагадненні з Сав. уладай і дзейнічаў на баку чырв. войск, але кожны раз, незадаволены палітыкай бальшавікоў у адносінах да сялянства і байцоў сваіх атрадаў, уздымаў антысав. мяцяжы. Да восені 1921 разгромлены Чырв. Арміяй, эмігрыраваў. Жыў у Румыніі, Польшчы, Францыі. Аўтар кн. «Успаміны» ( выд. 1992).
Літ.:
Белаш А.В., Белаш В.Ф. Дороги Нестора Махно: Ист. повествование. Киев, 1993;
Телицын В. Нестор Махно. М.;
Смоленск, 1998.
т. 10, с. 226
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)