адмуці́ць

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. адмучу́ адму́цім
2-я ас. адму́ціш адму́ціце
3-я ас. адму́ціць адму́цяць
Прошлы час
м. адмуці́ў адмуці́лі
ж. адмуці́ла
н. адмуці́ла
Загадны лад
2-я ас. адмуці́ адмуці́це
Дзеепрыслоўе
прош. час адмуці́ўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

адмуці́ць сов., спец. отмути́ть

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

адмуці́ць, ‑мучу, ‑муціш, ‑муціць; зак., што.

Спец. Аддзяліць адны часткі сумесі ад другіх, перамешваючы з вадой і даючы асесці цяжэйшым. Адмуціць вапну.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

отмути́ть сов., спец. адмуці́ць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

адму́чваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да адмуціць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

адму́чаны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад адмуціць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

адму́чванне, ‑я, н.

Спец. Дзеянне паводле знач. дзеясл. адмучваць — адмуціць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

адму́чаны I разг. (к адму́чыць) отму́ченный

адму́чаны II спец. (к адмуці́ць) отму́ченный

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)