адвінці́ць

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. адвінчу́ адві́нцім
2-я ас. адві́нціш адві́нціце
3-я ас. адві́нціць адві́нцяць
Прошлы час
м. адвінці́ў адвінці́лі
ж. адвінці́ла
н. адвінці́ла
Загадны лад
2-я ас. адвінці́ адвінці́це
Дзеепрыслоўе
прош. час адвінці́ўшы

Крыніцы: dzsl2007, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

адвінці́ць, ‑вінчу, ‑вінціш, ‑вінціць; зак., што.

Аддзяліць, зняць што‑н., круцячы па вінтавой нарэзцы. Адвінціць гайку. □ Ігнат Пятровіч.. адвінціў нейкія вінцікі, агледзеў лямпы, зачысціў правады і.. прыёмнік загаварыў нармальна. Асіпенка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

паадкру́чваць, -аю, -аеш, -ае; -аны; зак., што.

Адкруціць, адвінціць адно за адным усё, многае.

П. краны.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

адві́нчваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да адвінціць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

паадві́нчваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., што.

Адвінціць адно за другім усё, многае. Паадвінчваць гайкі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

паадкру́чваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., што.

Адкруціць, адвінціць адно за другім усё, многае. Паадкручваў [бацька] анучы і, босы, у галіфэ, пайшоў з кухні ў пакой, дзе была ляжанка. Ермаловіч. Казік завіхаўся ля водаправодных кранаў. Паадкручваў іх на кухні, у ванне І пазіраў, як бушавалі, вірыліся пругкія струмені. Шыловіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)