абцё́рты

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. абцё́рты абцё́ртая абцё́ртае абцё́ртыя
Р. абцё́ртага абцё́ртай
абцё́ртае		 абцё́ртага абцё́ртых
Д. абцё́ртаму абцё́ртай абцё́ртаму абцё́ртым
В. абцё́рты (неадуш.)
абцё́ртага (адуш.)		 абцё́ртую абцё́ртае абцё́ртыя (неадуш.)
абцё́ртых (адуш.)
Т. абцё́ртым абцё́ртай
абцё́ртаю		 абцё́ртым абцё́ртымі
М. абцё́ртым абцё́ртай абцё́ртым абцё́ртых

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

абцё́рты

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. абцё́рты абцё́ртая абцё́ртае абцё́ртыя
Р. абцё́ртага абцё́ртай
абцё́ртае		 абцё́ртага абцё́ртых
Д. абцё́ртаму абцё́ртай абцё́ртаму абцё́ртым
В. абцё́рты (неадуш.)
абцё́ртага (адуш.)		 абцё́ртую абцё́ртае абцё́ртыя (неадуш.)
абцё́ртых (адуш.)
Т. абцё́ртым абцё́ртай
абцё́ртаю		 абцё́ртым абцё́ртымі
М. абцё́ртым абцё́ртай абцё́ртым абцё́ртых

Кароткая форма: абцё́рта.

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

абцёрты

1. обтёртый, отёртый; утёртый;

2. стёртый;

1, 2 см. абце́рці;

3. перен., разг. обтёсанный

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

абцёрты, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад абцерці.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

абцёрты

1. ábgewischt; ábgetrocknet (абсушаны);

2. (абшарпаны) ábgenutzt

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

обтёртый абцёрты, мног. паабціра́ны.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

утёртый уцёрты, вы́церты, абцёрты; см. утере́ть.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

obtarty

абцёрты

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

абце́рці, абатру́, абатрэ́ш, абатрэ́; абатро́м, абатраце́, абатру́ць; абцёр, -це́рла; абатры́; абцёрты; зак.

1. каго-што. Выцерці, зрабіць сухім, чыстым.

А. рукі.

А. твар.

2. што. Зняць, сцерці верхні слой чаго-н.

А. старую фарбу.

|| незак. абціра́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е.

|| звар. абце́рціся, абатру́ся, абатрэ́шся, абатрэ́цца; абатро́мся, абатраце́ся, абатру́цца; абцёрся, -це́рлася; абатры́ся; незак. абціра́цца, -а́юся, -а́ешся, -а́ецца.

|| наз. абціра́нне, -я, н. і абці́рка, -і, ДМ -рцы, ж.

Халоднае абціранне (масаж цела мокрым ручніком). Анучка для абціркі станка.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)