абухо́вы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. абухо́вы абухо́вая абухо́вае абухо́выя
Р. абухо́вага абухо́вай
абухо́вае		 абухо́вага абухо́вых
Д. абухо́ваму абухо́вай абухо́ваму абухо́вым
В. абухо́вы (неадуш.)
абухо́вага (адуш.)		 абухо́вую абухо́вае абухо́выя (неадуш.)
абухо́вых (адуш.)
Т. абухо́вым абухо́вай
абухо́ваю		 абухо́вым абухо́вымі
М. абухо́вым абухо́вай абухо́вым абухо́вых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, tsblm1996.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

абухо́вы обу́шный

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

абу́х, -а́, мн. -і́, -о́ў, м.

1. Тупая патоўшчаная частка вострай прылады (звычайна сякеры), процілеглая лязу.

Удар абухом.

2. перан. Дурань (лаянк.)

А. верыць аднаму сабе, а ўсіх астатніх падазрае ў нечым.

◊

Падвесці пад абух — загубіць.

Як абухом па галаве — уразіць раптоўнай непрыемнай весткай.

|| памянш. абушо́к, -шка́, мн. -шкі́, -шко́ў, м.

|| прым. абухо́вы, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

обу́шный абухо́вы; см. о́бу́х.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)